Een aantal van onze projecten worden mede ondersteund door:
  

Logo_OVL_BL_3Q

logorissmall


Goededoelen.be 1


Ananda vzw

Ninovesteenweg 93
9320 Erembodegem

 

a201407 1 20161031 1324747639Vandaag staat een belangrijk project op het programma in Chennai: project A2014/07 preventie illegale handel in meisjes voor huishoudhulp.
Dit project hebben we voor 1 jaar gesteund. Het is wel de bedoeling om het meerdere jaren te ondertseunen. Voor 2015 hebben we voor dit project steun gevraagd aan het RIS te Aalst en aan de provincie Oost-Vlaanderen.
In Asha Nivas, onze verblijfplaats voor 2 nachten, worden we al vroeg opgewacht door zuster M. Josphine  Amala Valarmathi, de voorzitster van de afdeling van het NDWWT (National Domestic Workers Welfare Trust) in Chennai. Zij loodst ons samen met de chauffeur van onze minibus door de drukke miljoenenstad Chennai.

In een appartement, dat dienst doet als vergaderruimte, eet- en slaapruimte, werkruimte worden we hartelijk ontvangen door een tweede zuster (coördinator) en het voltallige team  dat bestaat uit 2 mannen die actief zijn in de slums en dorpen, één vrouw die zich vooral bezig houdt met migranten­werking, één vrouw die tevens nog deeltijds in de huishoudhulp zit en 2 vrouwen, komende uit de huishoudhulp, zeg maar ervaringsdeskundigen.
We krijgen uitleg en een powerpoint over hun werking.
Sommige kinderen in Chennai werken naast hun studies deeltijds als huis­houd­hulp. Door de grote armoede en de lage inkomsten van de ouders zijn de kinderen haast verplicht om bij te springen. Meestal zijn hun ouders als huishoudhulp werkzaam. Informatie over meisjes die als “onzichtbare” huishoudhulp tewerkgesteld zijn, is schaars. Onzichtbaar omdat elk kind individueel te werk gesteld wordt en in afzondering werkt in een privé woning. Het is ongeregistreerd werk (zwart werk zoals wij het noemen) en dus niet in de statistieken zichtbaar. De verloning is zo’n 3 tot 10 Rs per uur, wat neerkomt op 4 tot 12 eurocent per uur of ca. 0,50 tot 1,50 euro per dag (12 uur werken). De huishoudhulpen willen hun loon opgetrokken zien tot minimum 50 Rs per uur en met arbeidsbeperking in duur. Dit kunnen ze echter alleen in groep proberen af te dwingen. Als ze individueel loonopslag vragen, is de kans groot dat ze door hun werkgever ontslagen worden. Werkkrachten genoeg in de slums, is de redenering.
Momenteel worden er verschillende cam­pagnes gevoerd en probeert men hiermee in de kranten te komen om aandacht voor het probleem te krijgen. Er is onlangs ook een zeer grote petitie gehouden (30  miljoen handtekeningen alleen al in Tamul Nadu , waarvan 13000 uit dit project). De handteken­ingen zijn persoonlijk overhandigd aan de minister.
Tijdens de uiteenzetting krijgen we telefoon van Zr Jeanne De Vos die momenteel in India verblijft en ons een zinvolle projectenreis toewenst.
De 2 slumwerkers uit dit project trekken elke dag naar de slums en dorpen in Chennai en Villapuram om er van alles te organiseren, om de mensen bewust te maken, om kindergroepen samen te stellen. Ze doen hun werk graag naar eigen zeggen omdat ze elke dag op­nieuw het vertrouwen winnen van deze mensen en zo samen op weg kunnen gaan. Als ze de problemen van die mensen horen, dan vinden ze hun eigen problemen niet meer belangrijk.
Het project beheert vijf opvangcentra waar kinderen van de doelgroep ’s avonds les krijgen en ondersteuning bij hun huiswerk, omdat ze dit thuis niet krijgen of er thuis geen mogelijkheid is om te studeren. Veel van deze kinderen komen uit eenoudergezinnen. Dikwijls moeten de ouders overtuigd worden om de kinderen de kans op onderwijs te bieden. Verschillende kinderen moeten huishoudhulp combineren met school gaan en huiswerk. Ze werken ’s mor­gens vroeg voor hun baas, gaan dan naar school en moeten nadien weer aan het werk. Vroeger kregen de ouders die hun kind niet meer tewerkstelden een koe cadeau, maar daar is men moeten mee stoppen omdat het financieel niet houdbaar was.
De vrouw uit de staf die verantwoordelijk is voor de migranten vertelt: India kent veel mensen die  vertrekken naar het buitenland (Midden-Oosten) op zoek naar een beter bestaan. Ze worden gelokt met valse beloften, dikwijls via organisaties. Het gaat zowel om legale als illegale migranten. Er wordt hen hulp geboden, maar éénmaal ter plekke wordt die hulp achteraf van hun loon afge­houden. Het Indiase bestuur sluit de ogen voor problemen van immigranten. Als ze problemen in het buitenland hebben, of ze willen terug, kunnen ze deze vrouw contacteren. Zij probeert dan van uit India hulp te bieden.
De financiële steun die Ananda biedt, dient voor verschillende zaken:
 1. Het is de bedoeling om 50 groepen kinderen te vormen van telkens 20 kinderen. Voor de leiders (2 kinderen) van elke groep wordt 2 x een training gegeven in leiderschap, kinderparticipatie, kinderrechten. Deze groepen komen regelmatig samen en vinden steun bij elkaar. Deze kinderrechtengroepen ijveren voor het recht op leven, om zich te kunnen ontplooien, om onderwijs te mogen genieten, om beschermd te worden en om te mogen deelnemen aan de maatschappij. De boodschap die gegeven wordt luidt: op je rechten staan, ook al ben je nog maar een kind. Kinderen tellen mee en hoeven niet zomaar hun lot te aanvaarden.
 2.Uit alle groepen kinderen krijgen de meest behoeftige ( ongeveer 50) kinderen financiële steun voor onderwijs.
 3.Er wordt loon gevraagd voor 1 persoon die in de dorpen en slums rondgaat voor de bewustmaking van het probleem en voor het vormen, van de kindergroepen.
 4.Financiële steun voor het houden van de” dag van de hoop”. Hierop worden alle kinderen uit de verschillende groepen uitgenodigd om zich samen te bezinnen over hun rechten, zelfbewustzijn aan te moedigen, maar ook om zich samen te amuseren, te spelen.
Religie speelt hier geen rol. De ervaringsdeskundigen in de groep, krijgen voor hun medewerking een financiële bijdrage. Zonder hen zou het niet mogelijk zijn de kinderen die als huishoudhulp werken, te bereiken. Momenteel is er geen uitbreiding van de staf mogelijk omdat er geen geld is voor meer financiële bijdrage.
Na het middagmaal vertrekken we onder begeleiding van de twee zusters naar de slums.
We stoppen aan de rand van een drukke straat. Enkel een kleine inham geeft het begin van de slum aan. We hebben de indruk dat dit bewust zo gedaan is door de overheid(?) Het heeft gisteren hevig geregend en aan elk huisje hangt buiten kledij te drogen. We worden door enkele bewoners uitgenodigd om hun huisje te bezoeken, een éénkamerhuisje met een kleine inkom. De huisjes die we konden bezichtigen, zijn erg proper, maar zeer klein. Erg confronterend voor ons wester­lingen. Onze woonkamer alleen telt al voor drie van die huisjes.
Veel van de mannen werken als bestuurder van een “chok chok”, een soort bromfiets met een zitruimte achterop.
De slum krijgt om de twee dagen water via een leiding toebedeeld. Als er water is, worden de emmers goed gevuld en bewaakt.
We bezoeken samen met de zusters een school waar veel van de kinderen uit het project school lopen. De meesten zijn piekfijn in uniform. Ze vertellen ons dat ze zeer graag naar de school komen en allen hebben ze toekomstdromen van dokter, tot lerares tot politieagent enz.
Na de school bezoeken we een Hindoetempel. Onze schoenen laten we achter aan de deur. Op de grond zijn witte stroken geschilderd. Op de witte stroken is het merkelijk koeler stappen. In de tempel vallen ons de heilige koeien op. De urine van deze dieren wordt opgevangen en gebruikt voor religieuze doeleinden o.a. het besprenkelen van huizen. De urine wordt ook gedronken door de pelgrims die komen bidden in de tempel.
Na het verlaten van de tempel wandelen we even langs de drukke straat. Het verkeer is zo druk dat ons busje ons niet kan komen ophalen. Het verkeer zit totaal vast. Daarom besluiten we om een chok–chok te nemen i.p.v. onze bus. In groepjes van twee rijden we door de drukke straten, een belevenis. Bijna vergast door de uitlaat van de vele auto’s en met de schrik door het drukke verkeer, komen we terug aan in het lokaal van de lokale afdeling van de NWWT.
Hier zijn al veel kinderen aangekomen. Ze verwelkomen ons met bloemen en een tika. Enkelen van hen geven een korte speech en er wordt ook gedanst voor ons. Daarna krijgen we een beeld van het verloop van een vergadering van de kinderrechtengroep: ze spelen toneel en houden een kleine vergadering
Een hoopvol project.
Na een avondmaal keren we terug naar Asha Nivas met een rugzak aan emoties en gedachten.

a201407 2 20161031 1418850681a201407 3 20161031 1009502892a201407 4 20161031 2040759907