India kende een van zijn eerste corona slachtoffers op 30 januari.

Sprak de regering van India zich in het begin nog voorzichtig positief uit over het beheersen van de verspreiding van het corona-virus, dan bleek al vlug dat het probleem sneller evolueerde dan ze hadden gehoopt. Misschien hadden ze toch beter moeten weten: in een land van 1,3 miljard bewoners, waarvan officieel 37 % (in werkelijkheid waar­schijnlijk veel meer) onder de armoede­grens, is het niet zo eenvoudig om er voor te zorgen dat het virus zich niet verder verspreidt.
Dinsdag 24 maart ging India in een complete lockdown voor al zeker drie weken.

Hoe bespreek je zelfquarantaine met iemand die een kleine hut moet delen met 10 anderen in een of andere sloppenwijk, waar je dan nog eens het ene hutje naast het andere hebt? Hoe kan je van een arme handarbeider eisen dat hij afstand houdt? Hoe kan je aan een arme aandacht vragen voor hand­hygiëne terwijl hij al blij mag zijn met één maaltijd per dag? Hoe vertel je hen dat ze bij het hoesten bepaalde regels moeten hanteren?

Deze maatregelen zijn goed, net zoals het aanmoedigen van zelfquarantaine, maar gaan enkel op voor de hogere klassen. De lagere klassen en de vele uitgeslotenen uit de Indiase maatschappij bereik je daar niet mee.

Een lockdown heeft voor de armen, Tribals en Adhivasi zware gevolgen. De meesten van hen werken in de informele sector, hun arbeid staat niet officieel geregistreerd en zij worden dan ook niet als werkend aanzien. De straatverkopers, straatvegers, thuisarbeiders worden door de lockdown zwaar getroffen.
Geen mensen op straat betekent ook niets verkopen. Verplaatsingen worden zo veel mogelijk geweerd, dus hoe geraak je als arbeider op je werk?
Dagloners vallen nu zonder werk en hun familie valt zonder inkomen.
Sommige economen en wetenschappers in India vrezen ervoor dat de lockdown voor meer dodelijke slachtoffers zal zorgen dan het Covid-19 virus zelf.

Ook onze correspondenten en medewerkers in India spreken hun vrees uit voor de gevolgen voor de armen. Beter dan wie ook beseffen ze hoe kwetsbaar de armsten der armen zijn. Na de pandemie zal blijken hoe zwaar de onderlaag van de maatschappij het te verduren heeft gehad, met de kinderen op kop.