20150807 4 20161030 1733803373Al vroeg in de ochtend staat het project van Fr. Albert Felix 2012/02 Aruvapakkam op het programma. Titel van het project: vergroten van zelf­bewustzijn, eigenwaarde door verbetering van opleiding en kansen tot werk­ge­le­gen­heid.
Hier wordt aan sensibilisering van de cobbler-( schoenlappers)gemeenschap gedaan door het organiseren van extra lessen (Engels, wetenschappen en wiskunde) en ondersteuning in de les­taken van de kinderen.
Er is zeer weinig controle op het welzijn en gezondheid van de bevolkingsgroep, persoonlijke verzorging en hygiëne worden verwaarloosd. Daarom wordt in het project ook gezondheid- en bewust­zijnsonderricht gegeven.


Dit project heeft 2 zelfhulpgroepen gestart met elk ongeveer 20 vrouwen, om elkaar te motiveren tot spaaracties. De gekozen leden krijgen een financieel krediet uit de Revolving Fund bedoeld voor een inkomen genererende activiteit.
Bij onze aankomst worden we door een groep mannen en vrouwen op de tradi­tionele manier verwelkomd. Voor we de kleine gemeenschapszaal binnen­gaan, worden we gezegend en krijgen we een tika. Eenmaal binnen volgen uiteraard enkele toespraken. Ook de parochiepriester komt ons welkom heten.
Daarna maken we een wandeling door het gehucht. Op verschillende plaatsen zien we hopen schelpen liggen, samen met houtskool.
Mannen, jongens vermalen schelpen, samen met houtskool. Dit mengsel wordt dan gedurende lange tijd verbrand. Vroeger gebeurde dit handmatig, de ganse tijd moest iemand bij het proces blijven en zorgen dat het vuur niet doofde. Nu houdt een primitieve motor het vuur brandend. De grijze pasta die zo ontstaat, wordt in kleine plastieken zakjes verdeeld. Het goedje wordt vooral verkocht tijdens het pongal-feest. De pasta wordt gebruikt om teken­ingen op de grond te maken en om het gezicht te versieren.
De oventjes en de bergen schelpen met houtskool geven de omgeving een vervuilde en troosteloze aanblik. Van zorg voor het milieu is hier geen sprake. Gezond kan deze leefsituatie ook niet zijn, overal ruiken we de doordringende geur van de verbran­dings­oven.
Pongal is een oogstfestival uit Zuid-India rond 14 januari en staat voor het gunstige begin van Uttarayana (de noordwaartse beweging van de zon, waardoor de dagen weer langer worden). Het is een feest waarbij de Indiase boeren de natuur bedanken voor de oogsten van het land. Vrouwen brengen kleurrijke kolams, geluk­brengende patronen, aan voor hun huizen. De eerste dag is gewijd aan de regen. Dit is een ‘slechte’ dag. Iedereen ruimt die dag zijn huis op en verbrandt zijn oude spullen. De tweede dag is gewijd aan de zon; iedereen koopt nieuwe spullen, maakt buiten een nieuwe kookplaats en kookt daarop rijst in melk en water, genaamd Pongal. Als de pot overkookt, betekent dit dat men een goed jaar krijgt. Mensen vragen dan ook aan elkaar of ze een goede Pongal hebben gehad. De derde dag is gewijd aan het vee. Al het vee wordt versierd. De horens van de koeien worden geverfd, ze krijgen een bloemen­krans en ballonnen omgeknoopt en er wordt een offer voor de koeien gehouden. De vierde dag is een familie­dag. Gezinnen gaan samen familie bezoeken.
In de namiddag bezoeken we het project 2013/07 te Vikravandi: levensonderhoud en voedselzekerheid voor zigeuners.
Hier bezoeken we ook het secretariaat van SAMSSS. Deze organisatie richt zich vooral tot marginale vrouwen in landelijke gebieden, kansarme kinderen, werkloze jongeren, vissers, haven­arbeiders, mensen in noodsituaties, kwetsbare groepen, zigeuners. Op onze vorige projectenreis in 2011 maakten we reeds kennis met deze organisatie.
Het project richt zich tot de Narikuravar, een gemeenschap van zigeuners. Ze zijn geklasseerd als onaantastbaar, met een status nog lager dan de Dalits en ze worden uitgesloten in woongebieden van hogere kasten. Vroeger leefden zij van de jacht, maar die is nu verboden. Daarom zijn ze overgeschakeld naar handycrafts zoals de verkoop van zelf gemaakte kralen. De zigeuner­gemeen­schap gaat gebukt onder een laag inkomen, hoge criminaliteit, werkloos­heid, illegale activiteiten, armoede, ongeletterdheid, ziekte en discriminatie.
Ze trekken altijd van plaats naar plaats om hun kralen te verkopen. Daardoor gaan de kinderen ook niet of zeer weinig naar school. Hun levensomstandigheden zijn zeer armtierig. Ook hun gezond­heids­omstandigheden worden verwaarloosd.
Het doel van dit project is het doorbreken van de cirkel, zekerheid geven op een inkomen en levens­onderhoud, bewust­making van belang­rijkheid onderwijs, verbeteren van hun leefomstandigheden in ’t algemeen.
Wanneer we aankomen aan het secretariaat van het SAMSS worden we verwelkomd door enkele medewerkers. Een kopje koffie of thee met een koekje zijn zeer welkom. Ondertussen krijgen we informatie. We horen dat een deel van de zigeuner­gemeenschap niet aanwezig is, ze trekken rond om hun kralen te verkopen. Bij het buitenkomen, zijn toch enkele families verzameld. We kunnen enkele woorden met hen wisselen, weliswaar met tolk. De vrouwen laten hun kralen zien en we kopen er enkele voor onze Kadaï. De kinderen zijn zoals overal zeer nieuws­gierig en verdringen elkaar voor het fototoestel.

 20150807 3 20161030 179299498220150807 4 20161030 173380337320150807 1 20161030 1585753085